U Andrei zostaje zdiagnozowany rak nerki w czwartym stadium. Lekarze dają jej kilka miesięcy życia. Jej mąż, Bruno, wydaje się bardziej przejęty losem swojej przyrodniej siostry Rebeki, której Andrea regularnie oddaje krew. W jego oczach Andrea jest tylko chłodną, wyrachowaną kobietą myślącą wyłącznie o sobie, a ona zaczyna wierzyć, że mąż nigdy jej nie kochał. Wszystko zmienia się, gdy Bruno odkrywa prawdę o jej śmiertelnej chorobie. Jednak gdy wreszcie rozumie, że Andrea była jedyną kobietą, którą kochał, jest już za późno.