Podczas koronacji Alfa, którego osiem lat temu uratowałam, ryzykując własne życie, publicznie odrzucił mnie jako swoją przeznaczoną partnerkę tylko dlatego, że byłam „bezwartościową pozbawioną wilka dziewczyną”. Co gorsza, natychmiast wygnał mnie ze stada i uwięził mojego ojca w starej wieży. Wszyscy myśleli, że jestem skończona. Jednak gdy schroniłam się w ruinach, przede mną stanął ogromny wilk o ciemnozłotej sierści. Król Lykanów Killian pochylił głowę i spojrzał na mnie. „Partnerka. Moja.” Tej nocy, gdy wzeszedł krwawy księżyc, biały wilk roztrzaskał ołtarz, a stara wieża runęła. Gdy założyłam na głowę srebrzystobiałą koronę, były Alfa klęczał przede mną na ziemi, drżąc.