ฉันรอหน้าห้องฉุกเฉินข้ามวันข้ามคืน เพียงเพื่อรับข่าวการตายของแม่ ฉันโทรหาอดัมผู้เป็นสามี แต่กลับมีเสียงครางของผู้หญิงลอดมา เขาคงกำลังหลงระเริงในอ้อมกอดของใครสักคน น้ำตาฉันไหลรินขณะพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น 'ร้อยล้านบาท' เสียงเกรี้ยวกราดของเขาดังมาตามสาย 'อลิซาเบธ สามปีมานี้ฉันใจดีกับเธอเกินไปใช่ไหม ถึงคิดว่ามีสิทธิ์มาแบล็กเมล์ฉันเหมือนโจร' 'อย่าบอกนะว่าแม่เธอแค่ช็อก ต่อให้แกไปเฝ้าพระเจ้าจริงๆ แกก็ไม่มีค่าถึงร้อยล้านบาทหรอก เข้าใจไหม' ก่อนสายจะตัดไป ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง 'ที่รักคะ ฉันรอไม่ไหวแล้ว...'