Stella Hart kochała Ashtona Vossa, poświęcając całą swoją godność. Dziedzic jubilerskiego imperium obwiniał ją za pożar sprzed siedmiu lat – wierzył, że porzuciła go, by uratować obcego. Przez trzy lata dręczył ją powtarzanymi pozwami rozwodowymi, a ona za każdym razem błagała go o wycofanie. Sto pierwszy raz nie wróciła. Nie po upokorzeniu alergiczki alkoholu na oczach znajomych, nie po zniszczeniu medalionu po matce przez przyrodnią siostrę, nie po ciosie, który zniszczył jej aparat słuchowy – pamiątka po pobiciu przez ojca. W krwistoczerwonej sukni podpisała dokumenty i odeszła do Ethana Morrowa, magnata z Doliny Krzemowej, który finansował badania jej zmarłej matki. Ashton zrozumiał stratę za późno. Błagał, pił i próbował zniszczyć jej reputację. Nie da się złamać kobiety, która już odeszła. Można tylko patrzeć, jak lśni tam, gdzie nie masz wstępu. Przez lata wmawiał jej, że jest nikim. Do końca życia będzie szukał swojej utraconej gwiazdy.