นลินกับชวินทร์คบกันมาเจ็ดปี วันแต่งงานกำหนดฤกษ์ออกเรือนไว้ตอนแปดโมงห้าสิบแปดนาที ก่อนออกจากบ้าน วาดดาวเพื่อนเจ้าสาวเกิดอยากแต่งหน้าเพิ่มกะทันหัน เจ้าบ่าวไม่เพียงไม่เร่ง แต่กลับถือกระเป๋าและรออย่างใจเย็น ญาติๆ พากันร้อนใจ เมื่อถึงฤกษ์ นลินจึงส่งข้อความหากวินท์รักแรกวัยเด็กว่า ไม่ใช่ว่าจะมาฉุดเจ้าสาวเหรอ? มารับฉันสิ กวินท์นำขบวนรถรับเจ้าสาวมาตรงเวลาและรับตัวเธอไป เจ็ดปีก่อนนลินเลือกคนอื่น กวินท์เคยบอกว่า ถ้าเสียใจเมื่อไหร่ก็หันกลับมานะ เจ็ดปีต่อมาเขารอจนสมหวังจริงๆ ชวินทร์ได้แต่เสียใจภายหลัง เมื่อนลินแต่งงานกับผู้ชายที่เตรียมทุกอย่างไว้ให้และรอเธอมาถึงเจ็ดปี