Sophie wychowała się w sierocińcu, a w wieku sześciu lat została adoptowana przez bogatą rodzinę Johnsonów. Spędziła dwanaście szczęśliwych lat, otoczona miłością trójki starszych braci i przybranych rodziców. Kiedy jednak powróciła biologiczna córka jej przybranych rodziców, Camille, Sophie z oczka w głowie stała się zranionym wyrzutkiem. Camille knuła intrygi, raz po raz wrabiając Sophie, a rodzina wolała słuchać wybiórczo. Powtarzający się chłód i krzywdy odebrały dziewczynie resztki nadziei. Sophie postanowiła zostać pierwszą ochotniczką do Projektu Sen, planowanego od pięciu lat przez jej najstarszego brata. Chciała w ten sposób odwdzięczyć się przybranym rodzicom za ich dobroć, ryzykując własne życie. W dniu osiemnastych urodzin zerwała wszelkie więzi z rodziną, samotnie weszła do komory snu i oddała rogówki niewidomemu średniemu bratu. Gdy przebudziła się po trzydziestu latach, jej rodzina zdążyła się zestarzeć. Ona jednak zupełnie ich nie pamiętała – a dawna, nieodwzajemniona miłość rodzinna zapisała się na kartach czasu jako wieczny żal.