Filmy o Klimacie Budzący Żal

Odrodzona po zdradzie rodziny, Claire nie zamierza znów poświęcać się dla Violet. Dzięki wsparciu Adriana demaskuje jej intrygi i podąża za marzeniami o e-sporcie. Mimo skruchy braci Claire wybiera wolność i nowe życie.

Gdy Damian wybiera kochankę Lunę zamiast Sereny i ich dziecka, Serena odradza się na nowo. Demaskuje ich kłamstwa, odzyskuje rodzinną firmę i przejmuje kontrolę nad swoim życiem. Rozwodzi się z Damianem, pociąga Lunę do odpowiedzialności i wraca jako prezes zarządu z Adrianem u boku.

Urodzona z mistyczną Wodną Perłą, Eileen spędziła dzieciństwo dręczona przez własną rodzinę. Złożyli ją w ofierze Otchłani. To właśnie wtedy przebudziła się jej potężna magia lodu. Eileen oswoiła śmiercionośnego smoka, wróciła, by ocalić młodszego brata i odpłaciła wszystkim, którzy ją zdradzili. W Pałacu Królewskim zdemaskowała spisek Królowej. Pod powierzchnią morza ocaliła matkę i pokonała potwory zagrażające królestwu. Ostatecznie Eileen objęła władzę jako Królowa Mórz.

Leora przez 12 lat, przelewając krew, pot i łzy, szkoliła czterech smoczych rycerzy, a w zamian otrzymała jedynie ich obojętność, zdradę i ciągłe intrygi pozornie niewinnej kuzynki Isolde. Zrozpaczona, podczas ceremonii osiągnięcia pełnoletności w wieku 18 lat publicznie zerwała kontrakty ze smoczymi rycerzami i ogłosiła, że poślubi legendarnego, krwiożerczego i brutalnego Władcę Mrocznego Smoka, Riana Drakena. Po przybyciu do Domeny Mrocznego Smoka Leora niespodziewanie odkryła, że Rian w niczym nie przypomina potwora z plotek. Ciążyła na nim śmiertelna klątwa – każdy, kto go dotknął, płonął, a ona była jedynym wyjątkiem. Otoczona jego szacunkiem, zaufaniem i wyjątkowym oddaniem, po raz pierwszy poczuła szczęście płynące z tego, że została wybrana bez wahania. Gdy przebudzeni smoczy rycerze uklękli i zaczęli błagać o przebaczenie, było już zdecydowanie za późno. Leora własnymi rękami rozerwała przeszłość na strzępy i wraz ze swoim prawdziwym królem miała ramię w ramię władać Smoczą Domeną.

Gwiazda hokeja Kaelen oświadcza się na lodzie. Zazdrosna Isolde wjeżdża samochodem w Lię, a Kaelen zostaje ciężko ranny, ratując ukochaną. Lia oddaje mu nerkę, by uratować mu życie, lecz Isolde fałszuje okrutny list pożegnalny i zmusza Lię do odejścia. Po odzyskaniu przytomności Kaelen wierzy, że Lia go porzuciła. Załamana Lia dowiaduje się, że ma białaczkę, i wyjeżdża do Szwajcarii. Pięć lat później wraca jako szoferka, tonąc w długach. Kaelen, który stał się wielką gwiazdą, bierze ją za łowczynię fortuny i zatrudnia jako swoją osobistą asystentkę, upokarzając ją na każdym kroku. Lia w milczeniu znosi jego nienawiść i szykany Isolde, aż pewnego dnia rzuca się pod samochód, by go ochronić. Lekarz ujawnia prawdę: to Lia była jego dawczynią nerki. Isolde zostaje aresztowana, a Kaelen ogłasza Lię swoją narzeczoną. Rok później Lia ucieka ze szwajcarskiego szpitala na lodowisko Kaelena. Całują się na lodzie i przysięgają spędzić razem każdą pozostałą chwilę.

Anya głęboko kochała Kellera, lecz przez intrygi swojej siostry Victorii przez lata żyła w cierpieniu i była ofiarą nieporozumień. Pięć lat temu zaryzykowała życie, oddając nerkę, by ocalić Kellera, lecz Victoria przypisała sobie całą zasługę. Po ślubie Anya była traktowana z chłodem, a nawet straciła nienarodzone dziecko. Ze złamanym sercem wyjechała na studia za granicę. Pięć lat później wróciła jako wpływowa lekarka i szefowa Life Medical Group. W tym czasie Keller był bliski śmierci z powodu odrzucenia przeszczepionego organu. W końcu odkrył prawdę: to Anya naprawdę go uratowała i to ją kochał przez cały ten czas.

W poprzednim życiu Zoe Sullivan oddała szpik ojcu, Paulowi, jednak zmarła pełna goryczy – dręczona przez jego rodzinę i zmuszona patrzeć, jak faworyzuje jej przyrodnią siostrę, Madison Griffin. Odrodzona tuż przed badaniami zgodności szpiku, przestaje zabiegać o jego miłość i odcina się od rodziny. Gdy dzięki wybitnemu talentowi aktorskiemu zdobywa ogromną sławę, Paul w końcu poznaje prawdę, a wyrzuty sumienia nie dają mu spokoju.

Na własnym ślubie Josephine patrzyła, jak Chiara zabiera bukiet i żartuje, że odejdzie z panem młodym Rhysem. Goście wybuchli śmiechem, bo na wieczorze kawalerskim Rhys spał na kolanach Chiary. On sam uznał to za zwykły żart. Josephine wzięła mikrofon i powiedziała: „W takim razie jest twój”. Matka Rhysa również stanęła po stronie Chiary. Osamotniona Josephine odeszła od mężczyzny, którego jej rodzice uratowali, oddając za niego życie. Potem pojawiły się zmanipulowane nagranie deepfake z udziałem Rhysa, torebka Chiary opłacona jej kartą, nieudana próba uratowania babci oraz fala nienawiści, przez którą straciła pracę. Na komisariacie ostatecznie zerwała z Rhysem. Auden przy niej został, a kiedy Rhys w końcu ją przeprosił, była już odwrócona do niego plecami.

Stella Hart kochała Ashtona Vossa, poświęcając całą swoją godność. Dziedzic jubilerskiego imperium obwiniał ją za pożar sprzed siedmiu lat – wierzył, że porzuciła go, by uratować obcego. Przez trzy lata dręczył ją powtarzanymi pozwami rozwodowymi, a ona za każdym razem błagała go o wycofanie. Sto pierwszy raz nie wróciła. Nie po upokorzeniu alergiczki alkoholu na oczach znajomych, nie po zniszczeniu medalionu po matce przez przyrodnią siostrę, nie po ciosie, który zniszczył jej aparat słuchowy – pamiątka po pobiciu przez ojca. W krwistoczerwonej sukni podpisała dokumenty i odeszła do Ethana Morrowa, magnata z Doliny Krzemowej, który finansował badania jej zmarłej matki. Ashton zrozumiał stratę za późno. Błagał, pił i próbował zniszczyć jej reputację. Nie da się złamać kobiety, która już odeszła. Można tylko patrzeć, jak lśni tam, gdzie nie masz wstępu. Przez lata wmawiał jej, że jest nikim. Do końca życia będzie szukał swojej utraconej gwiazdy.

Cała moja rodzina zmusiła mnie, żebym wzięła winę na siebie za moją przybraną siostrę, a mój Alfa powiedział mi: „Siedem lat minie w mgnieniu oka”. Kiedy odsiadywałam za nią wyrok i straciłam dziecko, które nosiłam pod sercem, mój partner Alfa trzymał ją w ramionach i mówił: „Kocham cię”. Po wyjściu na wolność własnymi rękami zerwałam naszą więź dusz i wyjechałam do strefy wojennej. Później, pełen żalu, chwycił mnie za stopy i płakał: „Moja Luno”. Dotknęłam swojego ciężarnego brzucha i powiedziałam: „Wybacz, ale już noszę dziecko twojego starszego brata”.