ฉันยืนอึ้งอยู่ใต้หน้าต่าง ฟังทุกอย่างจนจบ 'เวโรน่าจะยอมทำแบบนี้ให้ไหม?' เสียงผู้ชายชั้นบนครางต่ำ เขาบีบปลายคางเธอและขู่เสียงเย็น 'ทาเลีย ถ้าเธอแง้มเรื่องนี้ให้เวโรน่ารู้ ฉันสาบานว่าเธอจะต้องเสียใจ' ทาเลียแค่ยิ้มแล้วจูบปิดปากเขา 'ถึงตอนนั้นฉันก็ไม่แคร์หรอก' ภาพเงาของทั้งคู่โอบรัดกันนัวเนียผ่านหน้าต่างสว่างจ้า ทาเลียคือหัวโจกที่บูลลี่ฉันตอนม.ต้น ฉันต้องทนเข้าออกคลินิกและกินยาอยู่หลายปี 3 ปีนั้นคือจุดตกต่ำที่สุดในชีวิต เธอใส่ร้ายจนฉันต้องย้ายโรงเรียน แต่ก็เหมือนหนีเธอไม่พ้น 'เวโรน่า เบเกอร์ ชื่อเธอเพราะจัง ฉันอยากมีอนาคตกับเธอจริงๆ นะ' ตอนม.ปลาย เบรนแนนเพื่อนร่วมโต๊ะคือคนที่ดึงฉันออกมาจากความมืดมิด เขาโผล่มาเสมอเวลาที่ฉันแทบจะทนไม่ไหว แต่ตอนนี้ผู้หญิงที่ฉันคิดว่าจะไม่ต้องเจอหน้าอีก กลับกำลังนอนอยู่กับแฟนของฉัน ฉันยืนสั่นไปทั้งตัว กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ 'เธอคือคนที่บูลลี่เวโรน่าตอนม.ปลายใช่ไหม?' 'ในมหาลัยก็หัดทำตัวดีๆ หน่อย' 'ถ้าเวโรน่าบอกฉันว่าเธอแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียว ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการตกเป็นเป้ามันรู้สึกยังไง' ฉันตัวแข็งทื่อ ที่แท้เบรนแนนก็รู้ทุกอย่าง เขารู้เต็มอกว่าทาเลียเป็นใคร แต่ก็ยังไปมีอะไรกับเธอ ลมหนาวพัดบาดลึกไปถึงกระดูก เสียงจากชั้นบนยังคงดังไม่หยุด ฉันยืนอยู่บนพื้นอันหนาวเหน็บ เหลือเพียงความเจ็บปวดที่ว่างเปล่าในใจ