Kolekcja Filmów z Miłość Po Rozwodzie

Po rozwodzie z niezdecydowanym mężem tajemnicza pisarka Dorothy postanowiła udowodnić swoją wartość za sprawą talentu – stworzyła dzieło życia, uciszyła zazdrosną szwagierkę i w końcu odnalazła prawdziwą miłość.

W dniu zaręczyn Claire nakrywa narzeczonego z prostytutką. Zdradzona i bez dachu nad głową topi smutki w barze, lądując w łóżku prezesa Lucasa Fletchera. Gdy Lucas zostaje nowym właścicielem jej hotelu, sytuacja się komplikuje: Claire jest w ciąży, a mężczyzna staje się bardzo opiekuńczy. Wkrótce na jaw wychodzi szokująca prawda. Claire to zaginiona dziedziczka bogatego rodu, przeznaczona Lucasowi w ramach zaaranżowanego małżeństwa. Los pieczętuje ich miłość, a narodziny bliźniąt stają się zwieńczeniem tej bajkowej historii.

Mój mąż posłał nasze pięcioletnie bliźniaczki do piekła, bo śmiały zdenerwować jego pierwszą miłość. Ludzie z ośrodka wychowawczego wtargnęli do naszego domu i wywlekli z niego szlochające dziewczynki. Ich małe rączki kurczowo trzymały się drzwi samochodu, gdy z płaczem wołały tatusia. Odnalazłyśmy je z Kathleen następnego dnia. Moje córeczki były posiniaczone i pozbawione życia. Odeszły na zawsze. W tym czasie mój mąż świętował na Instagramie ciążę swojej ukochanej.

Dzień przed naszym ślubem mój narzeczony, Alexander Carter, zginął w strasznym wypadku samochodowym. Wszyscy sądzili, że się załamię i oszaleję z rozpaczy. Nie zrobiłam tego. Ani nie płakałam, ani nie urządziłam sceny. Pięć lat później, w luksusowym, topowym hotelu na Manhattanie, wspomniany mężczyzna „wrócił z martwych”. Otwarcie uprawiał miłość z moją przyrodnią siostrę, Marjorie. Bez koszuli i bez wstydu przycisnął ją do kanapy pośrodku otwartego przyjęcia, siłą rozchylając jej nogi i wchodząc w nią bez żadnych hamulców. Jej piskliwe jęki rozcinały powietrze w sali. Sterta zużytych prezerwatyw na podłodze jasno pokazywała, że trwało to już od dłuższego czasu. Nie przestał, gdy zauważył, że stoję tam samotnie. Pchał mocniej, wyrywając z niej jeszcze głośniejsze krzyki, po czym spojrzał na mnie z aroganckim, zadowolonym uśmiechem. „To ty jesteś moją narzeczoną?” Powiedział wyniośle. „Czekałaś na mnie pięć lat?” Prychnął. „Jak bardzo trzeba być zdesperowaną? Taka obsesja jest obrzydliwa. Ale skoro tak mnie kochasz, będę hojny. Możesz zostać moją kochanką. Tytuł pani Carter należy jednak do Marjorie. Poniedziałki, środy i piątki są jej. We wtorki, czwartki i soboty przyjdę do ciebie. Bądź wdzięczna.” Uśmiechnęłam się. „Pomylono mnie z kimś innym.” Alexander nie wiedział, że w noc jego wypadku dostałam nagranie wideo. Nie wiedział też, że podczas gdy on i Marjorie spędzali pięć beztroskich lat w Europie, ja zdążyłam już wyjść za mąż i mam czteroletnią córkę, a mój mąż jest jego wujem, prawdziwą siłą stojącą za rodziną Carterów.

Mój mąż zostawił nasze pięcioletnie bliźniaczki na śmierć tylko dlatego, że ośmieliły się zdenerwować jego ukochaną pierwszą miłość. Mężczyźni z „obozu korekcyjnego” wpadli do naszego domu i wywlekli zapłakane dziewczynki. Ich maleńkie dłonie kurczowo trzymały się drzwi samochodu, a one płakały i krzyczały, wołając tatusia. Kathleen i ja znalazłyśmy je następnego dnia. Moje córeczki były martwe, posiniaczone. Ich oddech ustał na zawsze. Tymczasem mój mąż świętował na Instagramie ciążę swojej ukochanej.

Razem z najlepszą przyjaciółką wyszłyśmy za braci Karpińskich: ja za kapitana straży pożarnej,a ona za słynnego chirurga. W rocznicę ślubu znalazłam się w pułapce. Zamknięta przez pierwszą miłość mojego męża, sama, w siódmym miesiącu ciąży, gdy dom stanął w płomieniach. Drżącymi rękami zadzwoniłam do męża. Usłyszałam tylko: "Przestań robić sceny. Kot Magdy też jest w niebezpieczeństwie. Muszę ratować prawdziwe życie!" Drzwi wyważyła Lena. To ona mnie uratowała. Jej mąż też odmówił pomocy bo opatrywał ogon tej samej kotki. Tamtego dnia straciłam dziecko. "- Lena, chcę się rozwieść. - Jeśli ty odchodzisz, to ja też. Te dwa dupki nie są warte naszych łez." Tej nocy bracia Karpińscy otrzymali pozwy rozwodowe i ogarnęła ich panika.

Dzień przed naszym ślubem mój narzeczony, Alexander Carter, zginął w strasznym wypadku samochodowym. Wszyscy sądzili, że się załamię i oszaleję z rozpaczy. Nie zrobiłam tego. Ani nie płakałam, ani nie urządziłam sceny. Pięć lat później, w luksusowym, topowym hotelu na Manhattanie, wspomniany mężczyzna „wrócił z martwych”. Otwarcie uprawiał miłość z moją przyrodnią siostrę, Marjorie. Bez koszuli i bez wstydu przycisnął ją do kanapy pośrodku otwartego przyjęcia, siłą rozchylając jej nogi i wchodząc w nią bez żadnych hamulców. Jej piskliwe jęki rozcinały powietrze w sali. Sterta zużytych prezerwatyw na podłodze jasno pokazywała, że trwało to już od dłuższego czasu. Nie przestał, gdy zauważył, że stoję tam samotnie. Pchał mocniej, wyrywając z niej jeszcze głośniejsze krzyki, po czym spojrzał na mnie z aroganckim, zadowolonym uśmiechem. „To ty jesteś moją narzeczoną?” Powiedział wyniośle. „Czekałaś na mnie pięć lat?” Prychnął. „Jak bardzo trzeba być zdesperowaną? Taka obsesja jest obrzydliwa. Ale skoro tak mnie kochasz, będę hojny. Możesz zostać moją kochanką. Tytuł pani Carter należy jednak do Marjorie. Poniedziałki, środy i piątki są jej. We wtorki, czwartki i soboty przyjdę do ciebie. Bądź wdzięczna.” Uśmiechnęłam się. „Pomylono mnie z kimś innym.” Alexander nie wiedział, że w noc jego wypadku dostałam nagranie wideo. Nie wiedział też, że podczas gdy on i Marjorie spędzali pięć beztroskich lat w Europie, ja zdążyłam już wyjść za mąż i mam czteroletnią córkę, a mój mąż jest jego wujem, prawdziwą siłą stojącą za rodziną Carterów.

Mój mąż zostawił nasze pięcioletnie bliźniaczki na śmierć tylko dlatego, że ośmieliły się zdenerwować jego ukochaną pierwszą miłość. Mężczyźni z „obozu korekcyjnego” wpadli do naszego domu i wywlekli zapłakane dziewczynki. Ich maleńkie dłonie kurczowo trzymały się drzwi samochodu, a one płakały i krzyczały, wołając tatusia. Kathleen i ja znalazłyśmy je następnego dnia. Moje córeczki były martwe, posiniaczone. Ich oddech ustał na zawsze. Tymczasem mój mąż świętował na Instagramie ciążę swojej ukochanej.

Razem z najlepszą przyjaciółką wyszłyśmy za braci Karpińskich: ja za kapitana straży pożarnej,a ona za słynnego chirurga. W rocznicę ślubu znalazłam się w pułapce. Zamknięta przez pierwszą miłość mojego męża, sama, w siódmym miesiącu ciąży, gdy dom stanął w płomieniach. Drżącymi rękami zadzwoniłam do męża. Usłyszałam tylko: "Przestań robić sceny. Kot Magdy też jest w niebezpieczeństwie. Muszę ratować prawdziwe życie!" Drzwi wyważyła Lena. To ona mnie uratowała. Jej mąż też odmówił pomocy bo opatrywał ogon tej samej kotki. Tamtego dnia straciłam dziecko. "- Lena, chcę się rozwieść. - Jeśli ty odchodzisz, to ja też. Te dwa dupki nie są warte naszych łez." Tej nocy bracia Karpińscy otrzymali pozwy rozwodowe i ogarnęła ich panika.

Tydzień przed ślubem Ivy dowiaduje się, że jej narzeczony Liam planuje potajemny wyjazd na Islandię z przyjaciółką z dzieciństwa, Mayą. Zdruzgotana zdradą i kłamstwami, w dniu ślubu fingruje własne zniknięcie. Ujawnia ich romans i zaczyna nowe życie pod nową tożsamością, zostawiając Liama i Mayę na pastwę poczucia winy oraz skandalu.